IGF-1 LR3

Wat IGF-1 LR3 is

IGF-1, de insulineachtige groeifactor 1, is een klein eiwit dat de lever aanmaakt zodra groeihormoon daarom vraagt. Een groot deel van wat groeihormoon in het lichaam voor elkaar krijgt, loopt via die tussenstap. IGF-1 LR3, voluit Long R3 IGF-1, is een laboratoriumversie van dat molecuul: dezelfde keten van 70 bouwstenen, met één ruil en een aanhangsel van dertien aminozuren aan het begin.

Daarmee is dit geen kort synthetisch peptide zoals de meeste stoffen op KoopPeptiden.com, maar een recombinant eiwit dat in bacteriën wordt gemaakt. Het ligt al decennia in celkweeklaboratoria, en de kwaliteitscontrole vraagt om andere aandacht dan bij een peptide van zes of zeven aminozuren.

Wat de verlenging en de arginine doen

In bloed en weefsel zit IGF-1 bijna nooit los. Een familie van zes bindende eiwitten, de IGFBP-groep, houdt het vast, en gebonden IGF-1 kan zijn receptor niet aanspreken. Dat systeem werkt als voorraadkast en rem tegelijk.

Beide aanpassingen in LR3 mikken op die rem. Op plaats 3 is glutaminezuur vervangen door arginine, de R3 uit de naam, en juist daar zit een belangrijk contactpunt voor de bindende eiwitten. Het extra stuk vooraan, de L van Long, versterkt dat verschil. Het gevolg is dat veel meer van het toegevoegde molecuul vrij blijft en de receptor bereikt.

Die receptor, IGF-1R, is een tyrosinekinase. Bindt er iets aan, dan zet hij binnen de cel twee routes in gang: de PI3K-Akt-route regelt overleving, eiwitopbouw en de opname van glucose, de MAPK-route zet aan tot delen. Omdat de insulinereceptor naaste familie is, geeft IGF-1 daarbij ook een zwak insulineachtig signaal af, en daar zit het belangrijkste risicopunt.

Waar deze stof echt wordt gebruikt

De grootste toepassing is weinig spectaculair: LR3 zit in kweekmedia. In serumvrije kweek krijgen cellen geen groeifactoren uit bloedserum, dus voeg je ze zelf toe. Cellen scheiden ook zelf bindende eiwitten uit, waardoor gewoon IGF-1 in het medium deels wordt weggevangen. LR3 ontloopt dat en geeft dus een stabieler signaal, wat het onder meer bruikbaar maakt bij de productie van biologische geneesmiddelen met cellijnen.

Uit de jaren negentig komt een reeks dierstudies, vooral bij ratten, waarin de variant op groei van weefsel en darm krachtiger uitpakte dan gewoon IGF-1, ook in modellen waarin dieren weefsel verloren. Het gaat om een beperkt aantal studies, die daarna nauwelijks navolging kregen.

Bij mensen is IGF-1 LR3 nooit in een klinische studie getest. Wat bekend is over IGF-1 bij mensen, komt van het geneesmiddel mecasermin: gewoon IGF-1, niet deze variant. Daar bleek hoe stevig het signaal is, want een te lage bloedsuiker is er de bekendste bijwerking.

Concentraties en doses in de literatuur

De bruikbare cijfers gaan over kweekschalen, niet over lichamen. In celkweek wordt LR3 in nanogrammen per milliliter medium toegevoegd; welke hoeveelheid past, hangt af van de cellijn en staat in het protocol van het lab.

In de dierstudies kregen ratten de stof onder de huid, soms via kleine pompjes die dagenlang continu afgaven. Die hoeveelheden per kilo horen bij een diermodel en laten zich niet vertalen naar iets anders.

Voor mensen bestaat geen gepubliceerde dosering van IGF-1 LR3, om de simpele reden dat de studie ontbreekt. Voor het geregistreerde mecasermin bestaat wel een doseerschema, afgestemd op het lichaamsgewicht en tweemaal daags onder de huid, maar dat betreft een ander molecuul en een receptgeneesmiddel. Cijfers uit forums hebben geen literatuurbasis en blijven hier dus buiten beeld.

Risico's en open vragen

• Bloedsuiker. IGF-1 lijkt genoeg op insuline om glucose uit het bloed te laten verdwijnen, zoals het geregistreerde IGF-1-geneesmiddel laat zien. Voor een variant die veel langer vrij blijft, is dat nooit bij mensen in kaart gebracht.
• Een groeisignaal is geen onschuldig signaal. IGF-1R zet cellen aan tot delen en houdt ze in leven. In de kankerbiologie is diezelfde as juist een doelwit om te blokkeren, en in bevolkingsonderzoek gaat een hoge IGF-1-spiegel samen met een iets hoger risico op enkele veelvoorkomende kankers. Oorzaak en gevolg zijn daarmee niet bewezen, maar het maakt langdurige blootstelling een serieus onderwerp.
• Onbekende kinetiek. Hoe lang LR3 bij mensen werkzaam blijft, is niet gemeten. De halfwaardetijden die op internet circuleren zijn schattingen zonder bron.
• Eiwit, geen kort peptide. Een keten van 83 aminozuren met drie zwavelbruggen moet correct gevouwen zijn om iets te doen. Klonteren, te hoge temperaturen en herhaald invriezen en ontdooien maken zo een molecuul onbruikbaar, zonder dat je er iets van ziet.
• Productie in bacteriën. Daarbij horen andere verontreinigingen dan bij chemische synthese, zoals resten uit de bacteriewand. Een certificaat dat alleen een HPLC-percentage noemt, zegt daarover niets.

IGF-1 LR3 kopen: waar let je op?

Omdat dit een eiwit is en geen kort peptide, verschuiven de controles die je op papier kunt doen.

• Massa rond 9111 dalton. Dat getal is het snelste bewijs dat je de LR3-variant in handen hebt. Staat er ongeveer 7649 dalton, dan gaat het om lichaamseigen IGF-1; een duidelijk lagere waarde past bij de DES-variant. Een waarde die ruim zes dalton hoger ligt, hoort bij de keten zonder zijn drie zwavelbruggen, dus niet bij het gevouwen eiwit.
• Microgram of milligram. Groeifactoren als deze gaan meestal per honderd microgram of hooguit een enkele milligram over de toonbank, niet per tien milligram zoals veel korte peptiden. Reken de inhoud dus na voordat je hoeveelheden vergelijkt.
• Wat er nog in het flesje zit. Een gevriesdroogd koekje kan naast het eiwit zoutresten of een vulstof bevatten. Een net certificaat vermeldt het eiwitgehalte apart, zodat je weet hoeveel werkzame stof je echt hebt.
• Welke methode is gebruikt. HPLC en massaspectrometrie horen er standaard bij; voor eiwitten is een gelanalyse een gebruikelijke aanvulling, omdat die afbraakproducten en samengeklonterde ketens zichtbaar maakt.
• Koud en rustig bewaren. Gevriesdroogd bij -20 °C, droog en donker; opgelost in de koelkast en in kleine porties, zodat je niet telkens hetzelfde flesje laat opwarmen. De gids peptiden oplossen en bewaren gaat daar verder op in.

IGF-1 LR3 staat niet in het assortiment van King Peptides. Het product dat er inhoudelijk het dichtst bij ligt, is Tesamorelin 10 mg, en dat is beslist iets anders. Tesamorelin is een GHRH-analoog en werkt hogerop in dezelfde keten: het spreekt de hypofyse aan, die groeihormoon afgeeft, waarna onder meer de lever IGF-1 aanmaakt. Je koopt daarmee dus geen groeifactor, maar een prikkel voor de as erboven; de tesamorelinepagina vertelt wat daarover klinisch bekend is. King Peptides geeft voor tesamorelin een HPLC-zuiverheid van minimaal 98% op en verzendt vanuit een EU-magazijn, binnen Nederland met 2 tot 4 werkdagen levertijd; staat er op de labpagina van de webshop geen analyserapport bij, vraag het certificaat van de batch dan op. Bacteriostatisch water is er los bij te kopen, en alles is uitsluitend voor onderzoek bedoeld.

Veelgestelde vragen over IGF-1 LR3

Waar staan de letters LR3 voor?

De L komt van Long en verwijst naar het extra stuk van dertien aminozuren aan het begin van de keten. De R is de eenletterafkorting van arginine en de 3 geeft de plaats aan waar dat aminozuur is ingebouwd, in plaats van het oorspronkelijke glutaminezuur.

Is IGF-1 LR3 hetzelfde als groeihormoon?

Nee, het zijn twee schakels in één keten. Groeihormoon komt uit de hypofyse en zet onder meer de lever aan tot het maken van IGF-1; IGF-1 doet daarna het werk bij de cellen zelf. Peptiden als ipamorelin en tesamorelin grijpen op de eerste schakel aan, IGF-1 LR3 op de laatste.

Bestaat er een geneesmiddel op basis van IGF-1?

Ja: recombinant IGF-1 onder de stofnaam mecasermin, geregistreerd voor kinderen met een zeldzame vorm van ernstig IGF-1-tekort. Dat is lichaamseigen IGF-1 in apotheekkwaliteit, met bijsluiter en medisch toezicht, en dus een ander product dan een onderzoeksflesje LR3. De LR3-variant werd juist het werkpaard van het lab, niet van de kliniek, omdat die in een kweekschaal zo voorspelbaar werkt.