Groeihormoonpeptiden vergeleken: van GHRP-6 tot tesamorelin

Hoe het lichaam groeihormoon regelt

Groeihormoon wordt gemaakt in de voorkwab van de hypofyse, een klier onder de hersenen. Het komt niet gelijkmatig vrij, maar in golven verspreid over het etmaal, met de grootste kort na het inslapen. Tussen die golven is er vaak nauwelijks iets van in het bloed te meten.

Drie boodschappers bepalen hoe groot een golf wordt. Denk aan een auto met twee gaspedalen en een rem:

• GHRH is het eerste gaspedaal. De hypothalamus maakt dit hormoon, en het zet de hypofyse aan tot aanmaak en afgifte.
• Somatostatine is de rem. Het komt ook uit de hypothalamus en zorgt voor de rustige periodes tussen de golven.
• Ghreline is het tweede gaspedaal. Dit hormoon komt vooral uit de maag, stijgt bij een lege maag en versterkt de afgifte via een eigen receptor, GHS-R1a.

Groeihormoon zet vervolgens vooral de lever aan tot het maken van IGF-1, de groeifactor die veel van de effecten doorgeeft. Stijgt IGF-1, dan trapt het systeem zelf op de rem. Met het ouder worden en bij meer buikvet wordt de afgifte kleiner, terwijl vasten en diepe slaap haar juist vergroten.

Twee families: ghrelinenabootsers en GHRH-analogen

Bijna alle groeihormoon peptiden die in onderzoek opduiken, drukken op een van die twee gaspedalen. Dat verklaart het grootste deel van hun verschillen.

Ghrelinenabootsers, ook GHRP's of secretagogen genoemd, binden aan GHS-R1a. Ze geven een snelle, korte piek en werken op twee niveaus: direct op de hypofyse en via de hypothalamus, waar ze GHRH een duwtje geven en somatostatine deels uitschakelen. Omdat de receptor ook in hersengebieden voor eetlust en stress zit, kunnen ze hongerig maken en cortisol en prolactine laten oplopen. Hoeveel, verschilt sterk per stof.

GHRH-analogen binden aan de GHRH-receptor op de groeihormooncellen zelf. Ze zetten aanmaak en afgifte aan, maar laten eetlust en stresshormonen links liggen. Hun effect blijft begrensd door somatostatine en door de terugkoppeling van IGF-1.

Omdat de twee families via verschillende receptoren werken, versterken ze elkaar. In studies bij mensen gaf een GHRP samen met GHRH een grotere piek dan de optelsom van beide apart, en daarom worden ze vaak gecombineerd onderzocht.

De stoffen naast elkaar in één tabel

De tabel zet de bekendste groeihormoon peptiden naast elkaar. Het gaat om grove, relatieve verschillen: studies gebruikten andere modellen, doses en meetmethoden, en sommige vergelijkingen rusten op een handvol onderzoeken.

Wie de tabel van boven naar beneden leest, ziet twee verschillende assen. Bij de ghrelinenabootsers draait het om selectiviteit: wat gebeurt er naast de groeihormoonpiek? Bij de GHRH-analogen draait het om tijd, van een halfuur tot ruim een week.

Ipamorelin vs GHRP-2 en de andere ghrelinenabootsers

De vergelijking die het vaakst wordt gezocht, is ipamorelin vs GHRP-2. Beide binden aan dezelfde receptor, maar ze zijn op iets anders geselecteerd. GHRP-2 staat bekend als de krachtigere prikkel; in Japan dient het zelfs als test, wat past bij een betrouwbare, hoge piek. Daar staan een lichte stijging van cortisol en prolactine en enige invloed op de eetlust tegenover.

Ipamorelin werd beschreven als de eerste ghrelinenabootser waarbij die bijeffecten grotendeels uitbleven. In dierstudies maakte het ongeveer even krachtig groeihormoon vrij als GHRP-6, zonder ACTH en cortisol te verhogen. Het bewijs bij mensen is dunner: vooral farmacokinetiek, plus een klinisch programma rond de darmfunctie na operaties dat niet tot registratie leidde.

GHRP-6 is de oudste van het rijtje en maakt het sterkst hongerig; het dient vooral als meetlat. Hexarelin geeft de hoogste acute piek, maar de respons neemt bij herhaalde toediening af. Het bindt bovendien aan CD36, een receptor op onder meer hartspiercellen, wat het interessant maakte voor hartonderzoek.

CJC-1295 met of zonder DAC, en tesamorelin

Aan de GHRH-kant zijn de verschillen vooral een kwestie van hoe lang een molecuul blijft werken. Natuurlijk GHRH is binnen minuten afgebroken. CJC-1295 zonder DAC, ook Mod GRF 1-29 genoemd, gebruikt de eerste 29 aminozuren met vier vervangingen en houdt het ongeveer een halfuur vol. Dat geeft een korte puls, vergelijkbaar met het natuurlijke patroon.

CJC-1295 met DAC heeft aan het eind een haakje dat zich aan albumine vastmaakt. In een studie bij gezonde volwassenen lag de halfwaardetijd daardoor op 5,8 tot 8,1 dagen; groeihormoon bleef na één dosis zes dagen of langer verhoogd, IGF-1 negen tot elf dagen. Omdat de naam CJC-1295 in de handel voor beide versies wordt gebruikt, is de massa op het certificaat de betrouwbaarste aanwijzing: ongeveer 3647 Da met DAC, 3368 Da zonder.

Tesamorelin kiest een derde weg: de volledige keten van 44 aminozuren met een beschermende kopgroep, zonder albuminebinding. Het werkt kort en werd in de klinische studies daarom dagelijks gegeven. Bij mensen met hiv en extra buikvet nam het viscerale vet in 26 weken met ongeveer 15 tot 18 procent af. Het is het enige middel uit dit overzicht dat als behandeling is geregistreerd, in de Verenigde Staten.

Gewenning: waarom de respons kan afnemen

Receptoren die voortdurend worden geprikkeld, reageren na verloop van tijd vaak minder. Die gewenning, in vaktaal desensitisatie, speelt vooral bij de ghrelinenabootsers. Bij hexarelin is ze het best beschreven: bij herhaalde toediening werd de groeihormoonrespons in studies duidelijk kleiner. Ook bij continue toediening van andere GHRP's zwakt de reactie af, al verdwijnt ze niet noodzakelijk.

Bij GHRH-analogen ligt het anders. Na één dosis CJC-1295 met DAC bleven in een kleine studie de natuurlijke pulsen bestaan, terwijl de dalwaarden stegen. Bij dagelijkse tesamorelin bleef IGF-1 in de studies van een half jaar verhoogd.

Niet elke afname is overigens gewenning van de receptor. Als IGF-1 stijgt, remt het lichaam zelf de afgifte via somatostatine, dus een kleinere respons kan ook betekenen dat de terugkoppeling haar werk doet. Voor ipamorelin zijn er te weinig langlopende gegevens om hier iets zinnigs over te zeggen.

IGF-1 LR3: geen vrijmaker, maar een groeifactor verderop

IGF-1 LR3 wordt vaak in hetzelfde rijtje genoemd, maar het is geen groeihormoonpeptide in strikte zin. Het zet de hypofyse nergens toe aan. Het is een aangepaste vorm van IGF-1 zelf en werkt dus aan het eind van de keten, rechtstreeks op de IGF-1-receptor van cellen.

De aanpassing is tweeledig: een extra stuk van 13 aminozuren aan het begin en een arginine op plek 3. Daardoor blijft het nauwelijks hangen aan de bindende eiwitten die gewoon IGF-1 in toom houden, en is het veel langer actief. Het is vooral een werkpaard in celkweekmedia en geen geneesmiddel. Omdat IGF-1 deels werkt zoals insuline, kan het bovendien de bloedsuiker verlagen.

Bijwerkingen die in studies opvallen

Over bijwerkingen is het meest bekend van tesamorelin, omdat dat in grote studies is getest. Voor de andere stoffen komt de informatie uit kleinere, kortere onderzoeken. Wat steeds terugkomt:

• Honger: sterk bij GHRP-6, minder bij GHRP-2; bij GHRH-analogen geen rol van betekenis.
• Cortisol en prolactine: lichte, tijdelijke stijgingen bij GHRP-2, GHRP-6 en hexarelin; bij ipamorelin vrijwel niet.
• Vocht, gewrichten en spieren: zwelling door vocht vasthouden en gewrichts- of spierpijn, gemeld bij tesamorelin en passend bij meer groeihormoon en IGF-1.
• Bloedsuiker: meer groeihormoon maakt het lichaam minder gevoelig voor insuline; in de tesamorelinstudies werd de glucose daarom gevolgd.
• Reacties op de toedieningsplek: roodheid of jeuk, vooral beschreven in de tesamorelinstudies.
• Het onbekende: wat jarenlang verhoogd IGF-1 doet, is voor geen van deze onderzoeksstoffen goed onderzocht.

Veelgestelde vragen

Ipamorelin vs GHRP-2: welke is selectiever?

Ipamorelin. Het maakt groeihormoon vrij zonder dat ACTH, cortisol of prolactine merkbaar stijgen. GHRP-2 geeft een krachtigere piek, maar met een lichte stijging van die hormonen en meer invloed op de eetlust.

Welk groeihormoonpeptide werkt het langst?

CJC-1295 met DAC. Door de binding aan albumine had het in een studie bij mensen een halfwaardetijd van 5,8 tot 8,1 dagen. De ghrelinenabootsers, CJC-1295 zonder DAC en tesamorelin werken allemaal kort.

Hoort IGF-1 LR3 bij de groeihormoon peptiden?

Niet echt. Het maakt geen groeihormoon vrij, maar werkt zelf als groeifactor op de IGF-1-receptor, verderop in dezelfde keten.

Welke van deze stoffen staan bij King Peptides?

In de webshop van King Peptides staan de CJC-1295 + Ipamorelin Blend 5/5 mg en Tesamorelin 10 mg. GHRP-2, GHRP-6, hexarelin en IGF-1 LR3 staan er niet als los product in. King Peptides geeft een HPLC-zuiverheid op van minimaal 99% voor de blend en minimaal 98% voor tesamorelin, verzendt vanuit een magazijn in de EU en verkoopt alles uitsluitend voor onderzoek. Of er een analyserapport bij staat, zie je per product op de labpagina van de webshop.

Staan groeihormoonpeptiden op de dopinglijst?

Ja. Het antidopingagentschap WADA verbiedt ghrelinenabootsers, GHRH-analogen en IGF-1 met zijn varianten. Stoffen als CJC-1295, tesamorelin, GHRP-2, GHRP-6, hexarelin en ipamorelin worden daarbij met naam genoemd.